Category Archives: Philosophy

தோல்வியடைய முயன்று வெற்றி பெற்றால், தோல்வியா? வெற்றியா??

பொன்ஸ், பத்ரி, பாரா, சுப்புடு, ஜெமோ போன்ற வலைப்பதிவுகள், பல முன்னணி திரட்டிகளில் காணக் கிடைப்பதில்லை. திரட்டிகளில் இருக்கும் பதிவுகள் என்பது ஒரு அணித்தொகுப்பு என்று வைத்துக் கொண்டால், இந்த மாதிரி இணைக்காத பதிவுகள் மற்றொரு அணிக்கோர்ப்பா?

பெர்ட்ரண்ட் ரஸல் கேட்டிருக்கிறார்.

ஒரு ஊரில் ஒரு நாவிதன் இருக்கிறார். அனவருக்கும் இவர் மட்டும்தான் சவரம் செய்கிறார். சொந்தமாக மழிக்காத எல்லாருக்கும் சேர்த்து, இவர் ஒருவர்தான் இருக்கிறார். அப்படியானால் நாவிதன் தனக்குத்தானே சவரம் செய்வாரா?

ஆம், என்றால் நாவிதன்தானே இவருக்கு சவரம் பார்க்க வேண்டும்? இல்லை என்றால், சொந்தமாகத்தானே சவரம் செய்து கொள்கிறார்.

இது அம்பட்டமுரண்படு மெய்மை.

இதன் மேற்சென்று க்ரெலிங்கும் நெல்சனும் விரிவான முரணுரையை சொல்கிறார்கள்.

வார்த்தைகள் இருவகைப்படும். Autological & Heterological – முறையே, காரணப்பெயர் & இடுகுறிப்பெயர் போல் வைத்துக் கொள்ளலாம்.

முதலில் autological – வார்த்தையின் பொருளுக்கு ஏற்றபடு அமைந்திருக்கும். ஆங்கில உதாரணமாக”seventeen-lettered” (மொத்தம் பதினேழு எழுத்துகள் இருக்கிறது); சில பொருத்தமான தமிழ் எடுத்துக்காட்டுகள்:

  • குட்டி (சிக் + நச்)
  • இடக்கு மடக்கு (சொல்வதற்குள் பொருட்குற்றம் ஏற்படலாம்)

இந்த மாதிரி பொருளுக்கும் வார்த்தை ஒலிக்கும் சம்பந்தமில்லாதவை Heterological. ஆங்கிலத்தில் monosyllabic (எத்தனை உயிரெழுத்து சப்தங்கள் நிறைந்த வார்த்தை… அதைப் போய்…)
தமிழில்…

  • நீண்ட
  • தானியம் (ஆட்டோவுக்கும் இதற்கும் என்ன சம்பந்தம்)
  • முழுமையற்றது

இப்பொழுது செந்தில், கவுண்டமணியிடம் கேள்வி கேட்கும் சமயம்:

இடுகுறி பெயர் என்பது காரணப்பெயரா அல்லது இடுகுறிப் பெயரா?

Advertisements

கண்ணை நம்பாதே… உன்னை ஏமாற்றும்!

ஏப்ரல் 1 வாழ்த்துகள் 

voices-philosophy-head-dog-belief-eye-rationale-cartoon-new-yorker.gif

கருத்துப்படம்: தி நியூ யார்க்கர் Cartoons from the Issue of April 7th, 2008: Issue Cartoons: The New Yorker

நகைச்சுவைத்துவம்:

ஜனார்தனுக்கு வேலை சீக்கிரமே முடிந்துவிட, மூன்று இருபது 12சி -யைப் பிடித்து வீடு திரும்பி விடுகிறார். கிராண்ட் ஸ்வீட்ஸ் அல்வாவும் கையுமாக இல்லத்தரசிக்கு இன்ப அதிர்ச்சி கொடுக்க நுழைந்தால், போர்வைக்குள் பப்பி ஷேமாக மாடி வீட்டு மாதவனுடன் மனைவி இருக்கிறாள்.

ஜனார்தன் வாயைத் திறப்பதற்கு முன், படுக்கையில் இருந்து துள்ளி குதித்து மாதவன் கேட்கிறார்:

“இருபதாண்டு கால உன் நண்பன் நான் சொல்வதை நம்பப் போகிறாயா அல்லது உன் கண்ணால் கண்டதையா?”

Dose of harmless Comics

What Why Inquire Reason Baby Blues

Meaning_Not_Understood_Grounded_Baby_Blues.gif

நன்றி: Baby Blues Homepage

Bound_And_Gagged_Neanderthals_Comics_Development.jpg

நன்றி: Comics – washingtonpost.com

Jean Baudrillard & Quotable quotes – Death

  • We disappear behind our images (The Lucidity Pact, 85)
  • …the image, too, disappears, overcome by reality, what is sacrificed in this operation is not so much the real as the image (Impossible Exchange, 145)
  • The image cannot be prevented from proliferating indefinitely (The Ecstasy of Communication, 36).
  • In a system where life is ruled by value and utility, death becomes a useless luxury, and the only alternative. (Symbolic Exchange and Death)
  • Our true necropolises are no longer the cemeteries, hospitals, wars, hecatombs; death is no longer where we think it is, it is no longer biological, psychological, metaphysical, it is no longer even murder: our societies’ true necropolises are the computer banks or the foyers, blank spaces from which all human noise has been expunged, glass coffins where the world’s sterilised memories are frozen
  • ‘By dint of washing, soaping, furbishing, brushing, painting, sponging, polishing, cleaning and scouring, the grime from the things washed rubs off onto living things’ (Victor Hugo). The same goes for death: by dint of being washed and sponged, cleaned and scoured, denied and warded off, death rubs onto every aspect of life. Our whole culture is hygienic, and aims to expurgate life from death (Baudrillard)
  • Death, like mourning, has become obscene and awkward, and it is good taste to hide it, since it can offend the well-being of others.

Every death and all violence that escapes the State monopoly is subversive; it is a prefiguration of the abolition of power. Hence the fascination wielded by great murders, bandits or outlaws, which is in fact closely akin to that associated with works of art: a piece of death and violence is snatched from the State monopoly in order to be put back into the savage, direct and symbolic reciprocity of death, just as something in feasting and expenditure is retrieved from the economic in order to be put back into useless and sacrificial exchange, and just as something in the poem or the artwork is retrieved from the terrorist economy of signification in order to be put back into the consumption of signs. This alone is what is fascinating in our system

  • Aphorisms and proper names are characterised by their capacity for surviving the deaths of those who employ them or are designated by them, and are therefore structured by the possibility of death. – Derek Attridge. “Introduction: Aphorism Countertime” Jacques Derrida Acts of Literature.
  • Something said briefly can be the fruit of much long thought: but the reader who is a novice in this field, and has as yet reflected on it not at all, sees in everything said briefly something embryonic, not without censuring the author for having served him up such immature and unripened fruit. – Friedrich Nietzsche

நன்றி: IJBS Special Issue – Table of Contents – October 2007: “Remembering Baudrillard”

Define Hell – Sartre

விக்கிப்பீடியாவில் சுட்டது

To begin with, the thing-in-itself is infinite and overflowing. Sartre refers to any direct consciousness of the thing-in-itself as a “pre-reflective consciousness.” Any attempt to describe, understand, historicize etc. the thing-in-itself, Sartre calls “reflective consciousness.” There is no way for the reflective consciousness to subsume the pre-reflective, and so reflection is fated to a form of anxiety, i.e. the human condition. The reflective consciousness in all its forms, (scientific, artistic or otherwise) can only limit the thing-in-itself by virtue of its attempt to understand or describe it. It follows, therefore, that any attempt at self-knowledge (self-consciousness – a reflective consciousness of an overflowing infinite) is a construct that fails no matter how often it is attempted. Consciousness is consciousness of itself insofar as it is consciousness of a transcendent object.

The same holds true about knowledge of the “Other.” The “Other” (meaning simply beings or objects that are not the self) is a construct of reflective consciousness. One must be careful to understand this more as a form of warning than as an ontological statement. However, there is an implication of solipsism here that Sartre considers fundamental to any coherent description of the human condition.[2] Sartre overcomes this solipsism by a kind of ritual. Self consciousness needs “the Other” to prove (display) its own existence. It has a “masochistic desire” to be limited, i.e. limited by the reflective consciousness of another subject. This is expressed metaphorically in the famous line of dialogue from No Exit, “Hell is other people.

சார்த்தர் கண்ணாடியை உருவகமாகப் பயன்படுத்துகிறார். நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்கள் பளிங்குக் கண்ணாடியாக இருக்க, அடுத்தவர்களுக்கு நாமே கண்ணாடியாக இருந்து பிரதிபலிக்கிறோம்.

Sartre also said,

…“hell is other people” has always been misunderstood. It has been thought that what I meant by that was that our relations with other people are always poisoned, that they are invariably hellish relations. But what I really mean is something totally different. I mean that if relations with someone else are twisted, vitiated, then that other person can only be hell. Why? Because…when we think about ourselves, when we try to know ourselves, … we use the knowledge of us which other people already have. We judge ourselves with the means other people have and have given us for judging ourselves. Into whatever I say about myself someone else’s judgment always enters. Into whatever I feel within myself someone else’s judgment enters. … But that does not at all mean that one cannot have relations with other people. It simply brings out the capital importance of all other people for each one of us.

Michel Foucault, another French thinker, argues that the modern soul “is itself a factor in the mastery that power exercises over the body. The soul is the effect and instrument of a political anatomy; the soul is the prison of the body.”

This sense of being always judged and condemned to eternal guilt if we step out of line comes from being disciplined—supervised, trained, and corrected, at home, at school, in church, in prisons and courtrooms, and in the workplace.

Our identities were waiting for us at birth. The moment we emerge from our mother’s wombs, we are assigned our names, kinship relations, nationalities, gender, race, and class. As we participate more and more in the on-going social whirl, we accumulate other identifiers—educational achievements, criminal records, credit ratings, buying patterns, employment histories, and so on and on.

We are thus gradually drafted into an organized and ongoing game of exercising and submitting to authority. The expectations of friends, co-workers and families combine with the laws and rules of institutions to ensure that the demands that others make of us become the demands we make of ourselves.

If there is one word for this pay-off, it is recognition. There is nothing worse for any of us than to be invisible, to go unrecognized, to count for nothing in the eyes and the lives of others. So to be recognized as players in the game of social life requires us to play the games that others play, to use the forms of exchange that are already in use. The pay-off for sociality, in other words, is to exist, to be recognized. The need for recognition is as basic as any of our needs; without it, we die or go crazy.

Recognition is not just an individual need, it’s a mutual need. It’s impossible to receive it without giving it. What good does your recognition do me unless I recognize you as well? If I have no respect for you, your respect for me is meaningless to me. So I can be confident in my own existence only to the extent that I recognize the existence of others.

So there’s always a tension, an on-going contradiction we have to live with, between our need to assert ourselves as individuals and our need to belong to the community in which we can be recognized as individuals. Growing up is a matter of learning to balance these two imperative needs: asserting one’s own will and recognizing the will of others.

Vera Pavlova Poems (The New Yorker)

If there is something to desire,
there will be something to regret.
If there is something to regret,
there will be something to recall.

If there is something to recall,
there was nothing to regret.
If there was nothing to regret,
there was nothing to desire.

——

Let us touch each other
while we still have hands,
palms, forearms, elbows . . .

Let us love each other for misery,
torture each other, torment,
disfigure, maim,
to remember better,
to part with less pain.

——

We are rich: we have nothing to lose.
We are old: we have nowhere to rush.
We shall fluff the pillows of the past,
poke the embers of the days to come,
talk about what means the most,
as the indolent daylight fades.
We shall lay to rest our undying dead:
I shall bury you, you will bury me.

(Translated, from the Russian, by Steven Seymour.)
நன்றி: Archive: Poetry: The New Yorker

This Week’s Jeyamohan quota

அழிவிலாத கண்ணீர் – கண்மணி குணசேகரனின் ‘அஞ்சலை’ :: ஜெயமோகன்

  • கண்முன் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு வாழ்க்கையை கண்ட அனுபவத்தை அளிப்பதே இயல்புவாதத்தின் கலை. பரிசீலனை அல்ல. வரலாற்றில் வைத்துப் பார்த்தல் அல்ல. உட்புகுந்து அறிதல் கூட அல்ல. ஆசிரியர் ‘இல்லாமலேயே’ நிகழும் கூறல் அது. உண்மையான வாழ்க்கை எப்போதுமே முடிவுகளும் பதில்களும் அற்றது. அறியும்தோறும் விரிவது.
  • புறங்கூறுதல், வம்பு பேசுதல் இயல்பாக உள்ளது. மனிதர்கள் அசாத்தியமான அளவுக்கு அடர்ந்து நெருங்கியடித்து சேரியின் சந்துக்குள் வாழ்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் இன்னொருவரின் கண்முன் தான் வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டியிருக்கிறது. அந்தரங்கமே இல்லை. ஆகவே அந்தரங்கம் என ஒன்று உண்டு என்ற நினைப்பே எவரிடமும் இல்லை.
  • ஒருவரோடொருவர் காட்டும் கொடிய வெறுப்பும் இழைத்துக்கொள்ளும் தீங்குகளும் முதல் நோக்கில் அதிர்ச்சி ஊட்டுகின்றன. அவர்கள் எதிரிகளிடம் மட்டுமல்ல சொந்தக் குழந்தைகளிடம்கூட அதே குரூரத்துடன் நடந்துகொள்வதையே மீண்டும் மீண்டும் காண்கிறோம். அந்த வன்மம் ஒருவகையில் தன்மீதான, தன் விதி மீதான வன்மம். ஒரு மொத்தப்பார்வையில் அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட அவ்வாழ்க்கை மீதான ஆறாக் கசப்பு அது.
  • ஒருவரின் சிறு மகிழ்ச்சி கூட பிறரிடமிருந்து பறிக்கவேண்டிய ஒன்றாக அமையுமளவுக்கு வறுமையும் போட்டியும் நிலவும் உலகம் அது. அத்துடன் மீட்பு கண்ணுக்குத்தெரியாத கொடிய வறுமை மூலம் உருவான முரட்டுத்தனமும் குரூரமும் அவர்களை ஆள்கிறது.
  • துயரமே வாழ்க்கையாக உள்ள அந்தச் சூழலில் ஒவ்வொருவரும் பிறருக்கு முடிந்தவரை தீங்கிழைத்து தங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட கொடிய வாழ்க்கையை மேலும் மேலும் துயரம் மிக்கதாக ஆக்கிக் கொள்கிறார்கள். அந்தச் சூழலின் ஒவ்வொருவருமே அதே நரகத்தில்தான் வாழ்கிறார்கள் என்று தெரிகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் தெருவில் சண்டை நடக்கிறது. உள்ளங்கள் குத்தி கிழிக்கப்படுகின்றன. எளியமுறையிலான வாழ்க்கையைக்கூட பக்கத்துவீட்டாரை வதைத்துத்தான் வாழவேண்டியுள்ளது, அல்லது பக்கத்து வீட்டாரை அஞ்சி வாழவேண்டியுள்ளது.
  • கொஞ்சம் கூலி அதிகம் கிடைப்பதற்காக பக்கத்து தெருவுடன் வேலைக்குப் போனால் சிக்கல் உருவாகிறது. பக்கத்து தெருவினர் இந்ததெருவுக்கு ஜென்ம எதிரிகளாக இருக்கின்றனர்.
  • ஒரு பழங்குடிச் சமூகத்தில் தனிமனித சிந்தனை, தனி வாழ்க்கை என்பதற்கே இடமில்லை. பழங்குடி சமூகமென்பது ஓர் உடல் போல ஒற்றைஅமைப்பு. அதன் ஒவ்வொரு குடிமகனின் வாழ்க்கையும் பிறர் வாழ்க்கையுடன் இறுக்கமாகப் பிணைந்துள்ளது. ஆகவே ஒருவரை அவர் சமூகமே ஒவ்வொரு கணமும் கண்காணிக்கிறது. கட்டுப்படுத்துகிறது. பழங்குடிச் சமூகங்களில் சமூகக் கட்டுப்பாடுகள், சடங்குமுறைகள், நம்பிக்கைகள் மற்றும் குடித்தலைவனின் ஆணைகள் கிட்டத்தட்ட இயற்கையின் மாறாவிதிகள் போன்றவை. ஒன்றாகவே சிந்தித்து ஒன்றாகவே வாழும்வரை அது இயல்பாக இருக்கிறது. ஒருவர் சிறிதளவு மீற ஆரம்பித்தால்கூட மொத்தச் சமூகத்தின் அழுத்தமும் மாபெரும் வன்முறையாக அவர் மீது கவிகிறது
  • இருபதாம் நூற்றாண்டில் பழங்குடிச் சமூகங்களில் கல்வி ,மதமாற்றம், இடம்பெயர்தல் ஆகியவை நிகழ ஆரம்பித்ததுமே பெரும்பாலான பழங்குடி சமூகங்கள் வன்மூறை மிக்கதாக ஆகிவிட்டன. ஊர்விலக்கு, சமூக விலக்கு முதல் ஊர்க்கொலைகள் வரை நடக்க ஆரம்பித்தன. நம் சமூகத்தின் அடித்தட்டு மக்களிடையே பழங்குடிவாழ்க்கையே தொடர்கிறது என்பதைக் காணலாம்.
  • பழங்குடிவாழ்க்கையின் இரு கூறுகள், இறுக்கமான சமூகக் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் உள்பிரிவினைகள்.