Category Archives: Kids

எப்பொழுது கருத்து சொல்லலாம்? பார்வை ஒன்றே போதுமே

அசல் & நன்றி: தினமணிக் கதிர்

ரயில் பெட்டியின் ஜன்னலோரம் உட்கார்ந்திருந்தான் அந்த இளைஞன். ரயில் புறப்பட்டதும் “அப்பா அப்பா மரமெல்லாம் பின்னாடி போகுதுப்பா” என்று பரபரப்பாய் ஆச்சர்யப்பட்டான். அவனருகே அமர்ந்திருந்த அவனுடைய தந்தையும் அவனுடைய ஆச்சர்யத்தை தலையசைத்து ரசித்தார்.

அதே பெட்டியில் அமர்ந்திருந்த கல்லூரி மாணவர்களுக்கு இது எரிச்சலூட்டியது. இந்த வயதில் ஓர் இளைஞனுக்கு இதில் எல்லாம் ஆச்சர்யமா என்று இருந்தது. சிறிது நேரத்தில் மழை பெய்தது. “அப்பா… அப்பா மழை பெய்கிறது” என்றான் இளைஞன்.

கல்லூரி மாணவன் ஒருவன் பொறுமை இழந்துபோய், “இந்த வயதில் இப்படியெல்லாமா ஆச்சர்யப்படுவார்கள்” என்றான்.

அந்த இளைஞனின் தந்தை “மன்னிக்கவும். பிறந்ததிலிருந்து இவனுக்குக் கண்பார்வை இல்லாமல் இருந்தது. இன்றுதான் பார்வை கிடைத்து மருத்துவமனையில் இருந்து ஊருக்குப் போய்க் கொண்டிருக்கிறோம்.” என்றார்.

நீதி: அவசரப்பட்டு அபிப்ராயங்கள் சொல்லக்கூடாது.

Advertisements

பழங்கால ரிகர்ஸிவ் குட்டிக் கதை

ஓல்ட் இஸ் கோல்ட்… புதிதாக சேர்க்கப்பட்ட குறிச்சொற்களுடன்

ஒரு ஊரில் ஒரு குருவி இருந்தது. காலையில் குப்பையைக் கிளறியதில் குருவிக்கு ஒரணா கிடைத்தது.

எடுத்துக் கொண்டு ஊர் சுற்றியதில், ராஜா அரண்மனையில் பல் தேய்த்துக் கொண்டிருந்தார். மரத்தில் வந்தமர்ந்து “ராஜாகிட்ட பணமில்லே… என்கிட்டதான் பணமிருக்கு! ராஜாகிட்ட பணமில்லே… என்கிட்டதான் பணமிருக்கு!” என்று கத்தியது.

கடுப்பான ராஜா, ஏவலாள்களை விட்டு குருவியின் ஓரணாவைப் பிடுங்கச் செய்தார்.

இப்போ குருவி, “என்னை விட கேடுகெட்ட ராஜா, என் காசைப் பிடுங்கறார்” என்று கூவியது.

வெறுப்பான ராஜா, ஓரணாவை, குருவிகிட்டயே விட்டெறிஞ்சார்.

குருவி விடாமல், “என்னைப் பார்த்து பயந்து போன ராஜா, என் காசை திரும்பக் கொடுக்கிறார்”, என்று தொடர்ந்தது.

Harping on negativity

Gucci Kid Teach Correct Mistake Interpretation Read Rhymes with Orange

நன்றி: ரைம்ஸ் வித் ஆரஞ்ச்

சமீபகாலமாக (அதாவது கடந்த நான்கு வருடங்களாக) எனக்கொரு பிரச்சினை.

தொலைக்காட்சியில் அசின் கலந்து கொள்ளும் உன்னத நிகழ்ச்சியோ, கமலின் திரைக்காவியமோ, காலச்சுவடு வெளியிட்ட இலக்கியமோ, பூங்காவால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட இடுகையோ… எதையெடுத்தாலும் நொட்டை எங்கிருக்கும் என்று தேடி கண்டுபிடித்து விடுகிறது. இதுதான் மிட்-லைஃப் க்ரைசிஸ் என்று சொல்லி சமாளித்து வருகிறேன்.

சோனியாவா… அயல்நாட்டவர்; ஜனாதிபதியா… கைநாட்டு; நரசிம்மராவ்… ஊழல்; டென்டுல்கர்… ஓய்வு; அச்சுதானந்தன்… 84 வயசு.

என்றுதான் சிந்தையிம் முதல் எண்ணம் உதிக்கிறது. ரொம்பவே கசக்கினால்,

சோனியா… புத்துணர்ச்சி; பிரதிபா… முதல் பெண்; பிவி.என்.ஆர்… மன்மோகன் கொணர்ந்தவர்; அச்சுதானந்தன்… கலைஞர் போல் சுறுசுறுப்பு.

அன்றாட Jeopardy க்விஸ் நிகழ்ச்சி தொலைக்காட்சி முன் ஆஜர். ஒவ்வொரு நாளும் ஆர்வத்துடன் பார்ப்போம். அதுவும் கடந்த வாரம் ‘பத்து முதல் பன்னிரெண்டு’ வயதினருக்கான வினாடி வினாப் போட்டி. மூன்று பேர் கலந்து கொள்வார்கள். வீட்டில் ஆளுக்கு ஒருவராகத் தேர்ந்தெடுத்து வைத்துக் கொள்வோம். நாம் சொன்ன ஆள் கடைசியில் ஜெயித்தால் சின்ன சந்தோஷம்!

முதலில் சிறுமி அறிமுகம் செய்து கொண்டார். இரண்டாவதாக ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கன்; கடைசியாக டிப் டாப் தோற்றத்தில் இன்னொரு பையன்.

நான் ‘முதலில் பெயர் சொன்ன சிறுமி’ என்கிறேன். மகள் ‘கறுப்பு’ என்கிறாள்.

நிகழ்ச்சியை நிறுத்திவிட்டு அட்வைஸ் ஆரம்பிக்கிறது. ‘எப்படி நிறத்தால் ஒருவரை அழைக்கலாம்? தவறல்லவா… நாம் இந்திய துணைக்கண்டத்தில் இருந்து வந்ததால் இந்திய – அமெரிக்கர்கள். அவ்வாறே அவர்கள் அப்பிரிக்க – அமெரிக்கர்கள்’.

கீபோர்டைக் கண்ட வலைப்பதிவனாய், சொற்பொழிவு தொடர்ந்து நீண்டது. இறுதியில் சொன்னாள்.

‘அந்த ஓரத்தில் இருக்கிறானே… கடைசியாக அறிமுகம் ஆனானே… அவன் கறுப்பு கோட் போட்டிருக்கிறான். அவனைத்தானே நான் சொன்னேன்!’

அதே போல் தங்கமணி நடத்திய எழுத்துச் சண்டைகள் என்று படித்தவுடன், அவர் அப்ரூவ் செய்த இடுப்புக்கு கீழ் அடித்த அனாநி கருத்துக்கள்தான் மனதில் நிழலாடியது. ஏனோ, அவரின் கதைகள், கருத்துகள், இன்ன பிற எதுவுமே நிழலாடவில்லை.

Quotable Quotes – Muthulingam

Thinnai :: இரண்டு முத்தங்கள்பொ கருணாகர மூர்த்தி

அ.முத்துலிங்கம் கதையில் ‘என்னுடைய சேர்ட் கொலர் சைஸும், என் வயதும் ஒன்றாயிருந்த வருடம்’ என்கிற வரியை நான் வெகுவாக இரசித்தேன். அ. முத்துலிங்கம் சொல்லும் உவமானங்கள் எப்போதும் தனித்துவமானவை.

ஒரு முறை சொன்னார் : ‘இளமையில் யாருக்கும் காலம் புது டாய்லட் பேப்பர் சுருள் உருள்வதைப்போல மெல்ல மெல்லத்தான் உருள ஆரம்பிக்கும்…………பின் வயசாக ஆகத்தான் வேகம் பிடிக்கும்.’

Thinnai :: முகம் கழுவாத அழகிஅ.முத்துலிங்கம்

பொஸ்டன் நகரத்து வீதிகளை நம்ப முடியாது. வளைந்து நெளிந்து மேடும் பள்ளமுமாக இருக்கும். திடீரென்று நெடுஞ்சாலை வரும், போகும். நெடுஞ்சாலை வரிக்காசு சரியாக வைத்திருக்க வேண்டும். பாதைகள் சுழன்று சுழன்று இடப் பக்கம், வலப்பக்கம் என்று பிரிந்துபோய் எனக்கு குழப்பம் உண்டாக்கும். நான் அடிக்கடி தொலைந்து போகிறவன்.

அந்தப் பள்ளிக்கூடத்துக்கு குழந்தைகளை அழைத்துப்போக வரும் தாய்மார்களில் ஒலிவியா வித்தியாசமானவளாக இருந்தாள். எல்லோருமே இளம் தாய்மார்தான். பளவென்று இருப்பார்கள். இரவு விருந்துக்கு புறப்பட்டதுபோல ஒப்பனையுடன் அலங்காரம் செய்திருப்பார்கள். உடைகள் ஆடம்பரமானவை என்பது பார்த்தவுடனேயே தெரியும். அவர்கள் வரும் வாகனங்களும் உயர்ந்த ரகமாகவே இருக்கும். இதற்கு விதி விலக்கு நான் ஒருத்தன் மட்டுமே. எனக்கு அடுத்தபடி வருவது ஒலிவியா. அவள் முடி கலைந்து இருக்கும். முகம் காலையிலோ மாலையிலோ அதற்கிடைப்பட்ட காலத்திலோ தண்ணீர் என்ற பொருளை காணாததாக இருக்கும். விற்பனைப் பெண், வரவேற்பறைப் பெண் அல்லது உயர் அதிகாரத்தில் இருக்கும் ஒரு பெண்போல கணத்தில் தோன்றி கணத்தில் மறைந்துவிடும் புன்னகையுடன் அவள் இருப்பாள்.

பொஸ்டன் நகரத்தில் எட்டு லட்சம் கார்கள் இருப்பதாக எங்கோ புள்ளிவிபரத்தில் படித்திருந்தேன். அன்று பார்த்து அத்தனை கார்களும் இருபதாவது நெடுஞ்சாலையில் நின்றன.

இருவருமே சாதுவான குழந்தைகள். ஆனால் அவர்கள் ஒன்று சேர்ந்தபோது விளைவு மோசமாக இருந்தது. நான் வேதியியல் மாணவனாக இருந்தபோது தண்ணீர் போலத் தெரியும் இரண்டு திரவத்தைக் கலந்தபோது குபீரென்று ஊதா நிறமாக மாறியது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. அப்ஸரா ஒரு விளையாட்டு சாமானைத் தூக்கினால் அது அனாவுக்கு வேண்டும்; அனா எடுத்தால் அந்த நிமிடமே அப்ஸராவுக்கும் அது தேவை. சிரிக்கும்போது இருவரும் குலுங்கி சிரித்தார்கள்; அழும்போது இருவரும் சேர்ந்து அழுதார்கள்.

Parents worry a lot – Agrarian Society, Educational Qualifications, Entrepreneurial Dreams

புதிய பெற்றோர்கள் (நதியின் கரையில்) ::  பாவண்ணன்
புதிய பார்வை – ஏப்ரல் 16-30, 2007

கனவுகளை யாரும் ஊட்டிவிட முடியாது. அவை தானாகவே ஊறிவரவேண்டும் என்று எனக்குள்ளாகவே சொல்லிக் கொண்டேன். கனவை வரித்துக் கொள்கிறவர்களுக்கு அதை அடையத் தேவையான திட்டங்களும் உழைப்பும் தாமாவே வடிவமுறுகின்றன.

பழைய பெற்றோர்களையும் புதிய பெற்றோர்களையும் ஒப்பிட்டு என் மனம் தானகவே ஓர் உரையாடலில் இறங்கியது.

விவசாயச் சமூகத்தை சேர்ந்த பழைய பெற்றோர்களின் வாழ்வில் கல்வி குறுக்கிட்டு சற்றே தடுமாற்றத்தில் ஆழ்த்தியதைப் போல, கல்விச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த புதிய பெற்றோர்களின் வாழ்வில் கனவுகள் குறுக்கிட்டு தடுமாற வைப்பதாகத் தோன்றியது.

Hug, Kiss, Love, Lust, Sex – Appropriateness in Public places

சிபா

—அப்ப திரையரங்கில் கானும் சினிமாவில் ஓகேவா?—

எனக்கும் இந்தக் கேள்வி உண்டு. பெரும்பாலும் அமெரிக்க சூழலை கருத்தில் கொண்டு சில சிதறல்கள்:

1. அரங்கில் பிஜி-13, ஆர் என்று முத்திரை இட்டு, அந்தரங்கமான பாலுறவுக் காட்சிகள், வன்சொல் உபயோகம், அதீத வன்முறை என்று அடைப்புக்குறிக்குள், எதனால் இப்படி சான்றிதழ் வழங்கினோம் என்பதையும் சொல்லிவிட்டு, காசு கொடுத்து வரவைக்கிறார்கள்.
பேருந்தில், அங்காடியில், விளையாட்டரங்கில் ‘இந்த இடத்தில் வசவுகள் சொல்லலாம்; இங்கு இச்சையை இஷ்டப்படி தணித்துக் கொள்ளலாம்!’ என்று அதிகாரபூர்வமாக அறிவிப்பதில்லை.

2. கட்டிப்பிடிப்பதிலேயே பல வகை இருக்கிறதே… மீண்டும் அமெரிக்க சினிமா தர வரிசைப்படி strong sex sequence, sexual references, brief sexual images, pervasive strong crude and sexual content, graphic nudity என்று பலவகை. இதில் எல்லா விஷயமும் பொதுவில் செய்வது சரியா? எங்கு லகான் போடலாம்? எப்படி லிமிட் வைக்கலாம்?

காட்டாக திரைப்படம் என்றால் குரு-வையும் தென்றல்: வேட்டையாடு விளையாடுவையும் எவ்வாறு ஒப்பிட முடியும்?

3. —அச்சம் கலந்த வெட்க உணர்வினால் கூட அநாகரிகம் என சொல்கிறார்கள் —

கடற்கரையில் நீச்சலுடையில் உலா வந்தால் அழகு. விளையாட்டுகளில் ஊக்குவிப்பு என்னும் பேரில் cheerleading அழகு?! மோதிரம் மாற்றிபின் முத்தமிடுதல் அழகு. ஆதுரத்துடன் ஆரத் தழுவுதலும் அழகு. விரசத்துடன் தொடர்ச்சியான புணர்ச்சிகளில் இறங்கினால் ஒவ்வொருவருக்கும் அளவுகோல் மாறும். பிறரின் ‘ரேட்டிங்’ என்னுடைய எல்லையை மீறும்போதுதான் பிரச்சினை.

தொடர்புடைய இரண்டு திரைக்காட்சிகள்…

அ) ‘விடுகதை‘ திரைப்படத்தின் இறுதிக்காட்சி. மெரீனாவில் வயதான ஆணும் இளமையான பெண்ணும் சிரித்துப் பேசி வருவதைப் பார்த்து பிரகாஷ்ராஜ் சினமுறுவார். உளவியல் அலசலாக ஆராயும் ருத்ரன் ‘அவர்கள் ஏன் அண்ணன், தங்கச்சியாக இருக்கக் கூடாது? ஏன் பேராசிரியர், மாணவியாகவோ பிற உறவுகளாகவோ இருந்திருக்கக் கூடாது’ என்று கேட்பார்.

ஆ) ‘மௌனம் பேசியதே‘ படத்தில் சூர்யாவின் குணச்சித்திரத்தை உணர்த்தும் காட்சி. புதுமணத் தம்பதியர் தோளில் கை போட்டுக் கொண்டு சுகமாகப் பேசி நடை பழகுகிறார்கள். பைக்கில் வரும் நாயகன், அவர்களைத் தடுத்தாட்கொண்டு, ‘அவ என்ன ஓடிப் போயிடுவாளா? ஏண்டா இறுக்கிப் பிடிச்சுண்டு இருக்கே’ என்று கிண்டலடித்து பிரித்து விடுவார்.

அன்னியோன்யம் எவ்வாறு நாளடைவில் தேய்கிறது என்பதையும் இந்தக் காட்சி உணர்த்தலாம் 😉

வயதான காலத்தில் மனைவியை, அவளின் சின்னச் சின்ன செய்கைகளை, ஆடை அலங்காரத்தில் செய்யும் மாற்றங்களை, பகிர்தலுடன் வீட்டின் கடமைகளை எவ்வாறு ஆசை அறுபது நாளாக நின்று போகாமல் தொடர்ச்சியாக மோகம் காட்டுகிறான்?

‘பொது இடத்தில் கணவன் மனைவி கட்டிப் பிடிப்பது பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?’

எப்படி கட்டுகிறார், எங்கே பிடிக்கிறார், எவ்வளவு வயது என்று பதில் கேள்வி எத்தனை பேர் கேட்டார்களோ!