ரஜினிக்குப் பின் கமல்: டைனோக்குப் பின் யாரு? – கேள்வி – பதில்


முதல் போணியாக வந்தவர் டைனோபாய். (பார்க்க: Dyno Buoyயிடம் சில கேள்விகள் | இந்தியர்களுக்கும் இந்தியாவுக்கும் யார் நல்லது?) திமுக செய்தி ஒன்று போட்டால், உடனடியாக அதிமுக தகவல் வரவேண்டும் என்பது விதி. அமெரிக்கர்கள் ஏன் குடியரசுக் கட்சி விசுவாசிகளாக இருக்கிறார்கள் என்பதை டைனோ சொன்னார்.

ரஜினிக்குப் பின் கமலாக ஸ்ரீகாந்த் மீனாக்ஷி. (வழக்கம் போல் கலர் கோடிங், தடிமன்படுத்துதல் எல்லாம் என்னால் ஆன உபகாரம்)

முழுக்க முழுக்க மெகயின் சார்பு முழக்கத்திற்குப் பிறகு தீவிர ஒபாமாப் பற்றாளரிடம் என்னுடைய சந்தேகங்கள்:

1. ஒபாமாவின் பிரச்சாரத்திற்கு உதவுமளவு உங்களுக்கு அவர் உந்துதல் அளித்திருக்கிறார். ஏன்?

பதில்: நான் ஒபாமாவை முதலில் பார்த்தது 2004ம் ஆண்டு தேர்தலில் செனட் வேட்பாளராக. அந்த வருடம் அவர் ஜான் கெர்ரியை அறிமுகப்படுத்தி ஜனநாயகக் கட்சியின் மாநாட்டில் அற்புதமாகப் பேசினார். பின்னர் MSNBC தொலைக்காட்சியில் பேட்டியும் கொடுத்தார். இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும் புத்திசாலித்தனமாக, தெளிவாக, நிதானமாக, ஒரு இயல்பான புன்னகையோடு பேசிய ஒபாமாவின் மேல் எனக்கு சற்று நம்பிக்கை ஏற்பட்டு அவரது எழுத்துக்களை, செயல்களை கவனிக்கத் துவங்கினேன். அதன் பின்னர் அவரைப் பற்றி நான் அறிந்து கொண்ட ஒவ்வொரு விஷயமும் எனது ஆதரவை வலுப்படுத்தின:

  1. அவரது ஈராக் போர் பற்றிய 2002 உரை. மிகத்தெளிவாக, மிகுந்த தீர்க்க தரிசனத்துடன் ஈராக் போரினால் அமெரிக்காவிற்கு எந்த எந்த விதத்தில் கெடுதல் வரும் என்பதையும், இந்தப் போர் எப்படியெல்லாம் திசைமாறிப் போகும் என்பதையும் விளக்கும் இந்த உரை போர் துவங்குவதற்கு ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பே வழங்கப்பட்டது. அந்த சமயத்தில் (October 2002) அமெரிக்காவில் போருக்கு ஆதரவாக சுமார் 70% மக்கள் இருந்தனர் என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அறிவுள்ள அரசியல்வாதிகள் அநேகம் பேர் உண்டு. துணிச்சலான அரசியல்வாதிகள் அநேகம் பேர் உண்டு. வசீகரமான பேச்சுத்திறன் கொண்ட அரசியல்வாதிகள் அநேக அநேகம் உண்டு. இந்த ஒரு உரையில் ஒபாமா தன் அறிவு, துணிச்சல், திறன் மூன்றையும் வெளிப்படுத்தினார். இந்த உரையைப் படித்ததும் எனக்கேற்பட்ட ஆச்சரியத்திற்கு அளவேயில்லை.
  2. அவரது பின்புலம். பலமுறை சொல்லப்பட்டதென்றாலும், இப்பொழுதும் வியப்பூட்டுவது. ஒரு கென்ய (கறுப்புத்) தந்தைக்கும் ஒரு கான்ஸாஸ் (வெள்ளைத்) தாய்க்கும் ஹவாயில் பிறந்து, பின் இந்தொனேஷியாவில் வளர்ந்து, பின் அமெரிக்கா வந்து ஹார்வர்டில் பெரும் கீர்த்தியுடன் படித்து, மிகுந்த செல்வம் ஈட்டித் தரக்கூடிய தொழில்களைத் துறந்து சமூகப் பணிக்கும், பின் அரசியலுக்கும் வந்தவர் என்பது பிரமிப்பான விஷயம். இப்படிப்பட்ட ஒரு ‘சர்வதேச மனிதர்’ அமெரிக்கத் தலைவராவது இந்த சிக்கலான தருணத்தில் மிகவும் தேவையானது என்று நினைக்கிறேன். இது பற்றி ஆன்ட்ரூ சல்லிவன் ‘தி அட்லாண்டிக்’கில் ஒரு நல்ல கட்டுரை எழுதினார்: http://www.theatlantic.com/doc/200712/obama
  3. பொதுவாக, அவரது பேச்சு மற்றும் தேர்தல் பிரச்சார அணுகுமுறை. குறிப்பாகச் சொல்லப்பட வேண்டியது, மார்ச்சில் அவர் நிகழ்த்திய இனத்துவேஷம் குறித்த உரை. அவரது பிரச்சாரத்தின் மிகவும் இக்கட்டான நிலையில் நிகழ்த்தப்பட்ட இந்த உரையில் தனது ‘கறுப்பர்’ என்ற அடையாளம் சார்ந்த பெருமை, தனித்தன்மைகளை விட்டுக் கொடுக்காமலும், அதே சமயத்தில் பெரும்பான்மை இனத்தவர்களை ஒட்டு மொத்தமாக குற்றம் சாட்டாமலும் மிகச் சிறப்பாகப் பேசினார். இந்த உரையில் அரசியல் சாதுர்யத்தை விட அதிகமாக அவரது நேர்மையும், உள்ளத்து ஒளியும் தெரிந்தது என்று சொன்னால் மிகை வார்த்தையாகத் தோன்றும். ஆனால் அதுதான் உண்மை.

ஒபாமா ஒரு அதிஉன்னத அரசியல்வாதி என்று சொல்ல வரவில்லை. சில கண்கூடான குறைகள் அவரிடமும் உள்ளன – சட்டென்று முடிவெடுக்க முடியாத தடுமாற்றக் கணங்கள், வாதங்களில் உழைப்பிற்கு பதில் திறமை/புத்திசாலித்தனத்தை நம்புவதால் வரும் குழப்பங்கள், சில கொள்கைகளில் தெரியும் நெகிழ்வுத்தன்மை ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடலாம். ஆயினும், இவற்றை எல்லாம் மீறி, கடந்த பதினாறு வருடங்களில் நான் கண்ட அமெரிக்க அரசியல்வாதிகளிலிருந்து மிகுந்த மாறுபட்டவராகவும், மிகவும் நம்பிக்கையூட்டுபவராகவும் ஒபாமா இருக்கிறார்.

2. துணை ஜனாதிபதிக்கு எத்தனையோ பொருத்தமானவர்கள் இருந்தாலும், ‘மூத்தவர்’, ‘அடக்கி வாசிப்பவர்’ என்ற காரணங்களினால் ஜோ பைடன் தேர்ந்தெடுக்ககப்பட்டிருக்கிறார். உங்கள் பார்வையில் துணை ஜனாதிபதி தேர்வு எப்படி? ஒபாமா எடுக்கும் முதல் முடிவு சிறப்பாக இருந்ததா?

பதில்: இந்தத் தேர்வு எனக்கு இரண்டு காரணங்களுக்காகப் பிடித்திருந்தது:

  1. பைடனின் விஷய/அனுபவ ஞானம். குறிப்பாக வெளியுறவுத்துறையில். இந்த விஷயத்தில் ஒபாமாவிற்கு ஒரு அண்ணன் போலிருந்து ஆலோசனை தரக்கூடியவர்.
  2. இவர் பெயர் ஹில்லரி க்ளிண்டன் இல்லை.🙂

பொதுவாகவே, யோசிக்காமல் சட்டென்று பேசி விட்டு பின்பு மாட்டிக் கொண்டு ‘திருதிரு’வென்று முழிக்கும் அரசியல்வாதிகளை எனக்குக் கொஞ்சம் பிடிக்கும். ஏனெனில் அவர்கள் பேசும் போது உண்மை பேசுகிறார்கள் என்று நம்பலாம்.🙂 பைடன் இந்த விஷயத்தில் டாக்டர் பட்டம் பெறத் தகுதியுள்ளவர். அடுத்த இரண்டு மாதங்களுக்குள் இதைப்போல வாயைக் கொடுத்து வம்பில் மாட்டிக் கொள்ளும் வைபவங்கள் ஒன்றேனும் நிகழும் என்று எதிர்பார்க்கலாம்.

3. ஹில்லரி க்ளின்டனையும் சாரா பேலினையும் தாக்கிய விதம் ‘பராக் பெண்களுக்கு எதிரானவர்’ என்னும் பிம்பத்தை உருவாக்க இலகுவாக்கியிருக்கிறது. இதை அவர் எப்படி தடுத்திருக்கலாம்? உதட்டுச்சாயம்/பன்றி போன்ற உவமானங்கள் குறித்த உங்கள் அபிப்ராயம் என்ன?

தொடர்ச்சி நாளை…

8 responses to “ரஜினிக்குப் பின் கமல்: டைனோக்குப் பின் யாரு? – கேள்வி – பதில்

  1. //இவர் பெயர் ஹில்லரி க்ளிண்டன் இல்லை. //
    😉

  2. //அவரது ஈராக் போர் பற்றிய 2002 உரை.//

    இதற்கு சுட்டி இருக்கிறதா?

    2004 ப்ரைமரிஸ் போது அவர் ஈராக் போரைப் பற்றி ச்ந்தேகம் எழுப்பியிருக்கிறார். 2002-ல் அவர் ஈராக் போருக்கு சாதகமாகவே ஓட்டளித்திருக்கிறார் என்றும் நினைக்கிறேன்.

  3. ஒபாமா ஆதரவாளர்கள் தெளிவாக குழுப்புவதாக யாரோ சொன்னது போலிருந்தது.

    மிகவும் தீர்கமான பதில்கள்.

    லிப்ஸ்டிக் கேள்வியை ஒரு பெண்ணிடம் கேட்டிருக்கலாம்…

  4. Pingback: Srikanth Meenakshi: Obama’s Campaign Finance Pledge & System of Public Financing « US President 08

  5. முரளி,

    —லிப்ஸ்டிக் கேள்வியை ஒரு பெண்ணிடம் கேட்டிருக்கலாம்…—

    கேட்டுடலாம்🙂

  6. “John McCain says he’s about change too, and so I guess his whole angle is, ‘Watch out George Bush — except for economic policy, health care policy, tax policy, education policy, foreign policy and Karl Rove-style politics — we’re really going to shake things up in Washington,'” he said.

    “That’s not change. That’s just calling something the same thing something different. You know you can put lipstick on a pig, but it’s still a pig. You know you can wrap an old fish in a piece of paper called change, it’s still going to stink after eight years. We’ve had enough of the same old thing.”

    This is what he said. Why should this be asked to a woman. Lipstick on a pig is a common phrase used to identify things that have been covered up with goodies but inside they are ugly. Mc Cain himself used it to criticize Hillary’s policies. This is what people commonly refer to as ‘White Privilege’ in this country. When the white guy says it that’s totally fine. If Sarah Palin is being folksy that’s fine but a fist bump by a black guy is being terrorist.

    More reason to believe why politics is the same all over the world. It is based on non-issues and crappy social insinuations.🙂

    http://edition.cnn.com/2008/POLITICS/09/10/campaign.lipstick/

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s