Category Archives: Poetry

ஆறிலிருந்து அறுபது வரையில் பூக்கள்.. பூக்கள்! – வைகைச்செல்வி

ஆறு வயதிற்கு
பிச்சிக் கொடி உயரம்தான்

பதினாறு வயதில்
செம்பருத்தி மட்டுமே
பள்ளிக்குள் ஆடின

இருபத்தாறு வயதில்
உன் தோட்டம் எதிரில்தான்
ஆனால் -
வேலிப்படல் தாண்ட
யாருக்குத் துணிவுண்டு?

பந்தக்கால் போட்ட பின்பு
தினந்தோறும்
கதம்பமும் கனகாம்பரமும்
திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள் -
முப்பதும்… நாற்பதும்
அறுபதுமாய் வருடங்கள்
வாசமின்றி உதிர்ந்தன

இன்று -
ஊரெங்கும் திருவிழா.
எங்கிருந்தோ வருகிறாய்
கையில் பூச்சரத்துடன்
கறுப்புத் தேருக்கே
வண்ணப் பூச்சூட்டல்கள்.
என்
வெள்ளிப் பூந்தலையில்
மல்லிகைக்கு ஏது நிறம்?

நன்றி: தினமணி தீபாவளி மலர் 2004

ராபர்ட் ஃப்ராஸ்ட்: சுஜாதா (கணையாழி கடைசிப் பக்கங்கள்)

நான் ஒரு கவிஞனில்லை. கவிதையை மொழிபெயர்ப்பது எனக்குச் சிறிது துணிச்சலான காரியமாகவே படுகிறது. இருந்தும் ஃப்ராஸ்டின் கவிதைகளைப் படிக்காதவர்களை ஃப்ராஸ்ட்டுக்கு அழைக்க இந்த மொழிபெயர்ப்பு உதவும் என நம்புகிறேன்.

புல்வெளியை சுத்தம் செய்யச் செல்கிறேன்
இலைகளை மட்டும் பெருக்கிவிட்டு வந்து விடுவேன்
சில வேளை ஜலம் வடிவதைப் பார்த்துவிட்டு வருவேன்
அதிக நேரமாகாது — நீயும் வாயேன்
oOo
கன்றுக்குட்டியைக் கொண்டுவரப் போகிறேன்
அதன் அம்மாவின் பக்கத்தில்
நின்றுகொண்டிருக்கிறது – ரொம்பச் சின்னது
அம்மா அதை நக்கிக் கொடுக்கும்போது
தடுக்கி விசுகிறது
அதிக நேரம் ஆகாது — நீயும் வாயேன்

- ஆகஸ்ட் 1975

அசல்:

The Pasture by Robert Frost

I’m going out to clean the pasture spring;
I’ll only stop to rake the leaves away
(And wait to watch the water clear, I may):
I sha’n’t be gone long.—You come too.

I’m going out to fetch the little calf
That’s standing by the mother. It’s so young,
It totters when she licks it with her tongue.
I sha’n’t be gone long.—You come too.

கொசுறு: The Death of the Hired Man by Robert Frost

கலை, நினைவு, பெண் – கவிதைகள்

தனிமையின் இசை: தூங்கும் புத்தகம் – அய்யனாரின் கவிதை படித்தவுடன் சமீபத்தில் வாசித்த இந்தக் கவிதையின் ஒத்திசைவு பகிர வைக்கிறது

மொழிபெயர்ப்புகள் வரவேற்கப்படுகின்றன

She Put on Her Lipstick in the Dark
By Stuart Dischell

I really did meet a blind girl in Paris once.
It was in the garden of a museum,
Where I saw her touching the statues.
She had brown hair and an aquamarine scarf.

It was in the garden of the museum.
I told her I was a thief disguised as a guard.
She had brown hair and an aquamarine scarf.
She told me she was a student from Grenoble.

I told her I was not a thief disguised as a guard.
We had coffee at the little commissary.
She said she had time till her train to Grenoble.
We talked about our supreme belief in art.

We had coffee at the little commissary,
Then sat on a bench near the foundry.
We talked about our supreme belief in art.
She leaned her head upon my chest.

We kissed on a bench near the foundry.
I closed my eyes when no one was watching.
She leaned her head upon my chest.
The museum was closing. It was time to part.

I really did meet a blind girl in Paris once.
I never saw her again and she never saw me.
In a garden she touched the statues.
She put on her lipstick in the dark.

I close my eyes when no one is watching.
She had brown hair and an aquamarine scarf.
The museum was closing. It was time to part.
I never saw her again and she never saw me.


Walking

by Stuart Dischell

Walking, late
at night or just around dawn,
I stop for a few minutes outside
a friend’s house and wonder
about him and his wife upstairs sleeping,
not trying the weather like me.

I know they keep usual hours;
in their house down the hill from me,
I see their lights go out most midnights
and could set my watch by them.
Their sleepiness must be a marriage
I’ve never experienced. I wish their lights
would go on to invite me inside.

I watch two squirrels cross their lawn,
frisk with the cat, and leave
as the newsboy approaches.
I wouldn’t want a child to think I’m strange.
(Is it strange to be awake
while most of the community turns
for another hour of sleep?)

I wish I walked in somebody’s dream.
In somebody’s dream I could sleep.

Copyright © Stuart Dischell